Toen tabak in de 16e eeuw naar Europa kwam, werd het gezien als een wondermiddel. Artsen gebruikten het tegen hoofdpijn, verkoudheid, buikpijn en zelfs tegen “slechte lucht”. Pas veel later begonnen ze te zien dat rokers vaker hoest, longproblemen en mond‑ en keeltumoren kregen.
In de 18e en 19e eeuw verschenen de eerste medische verslagen waarin artsen opmerkten dat zware pijprokers opvallend vaak tumoren rond de mond ontwikkelden. Toch bleef tabak populair en werd het zelfs aangeraden door sommige artsen.
De echte doorbraak kwam in de 20e eeuw. Grote onderzoeken vergeleken rokers met niet‑rokers. De resultaten waren duidelijk: rokers kregen veel vaker longkanker, hartziekten, beroertes en chronische longziekten. In 1950 werd voor het eerst wetenschappelijk bewezen dat roken longkanker veroorzaakt.
Tabak bevat nicotine, een stof die het hart sneller laat kloppen, de bloeddruk verhoogt en het lichaam afhankelijk maakt. Maar de grootste schade komt van de rook zelf.
Tabaksrook bevat meer dan 70 stoffen die kankerverwekkend zijn. Teer beschadigt de longen, koolmonoxide vermindert de hoeveelheid zuurstof in het bloed, en andere chemicaliën tasten bloedvaten en organen aan.
Daarom verhoogt roken de kans op longkanker, hartaanvallen, beroertes, COPD, mond‑ en keelkanker en vele andere ziekten. Hoe langer iemand rookt, hoe groter de schade.
Tabak werd ooit gezien als een medicijn, maar onderzoek liet zien dat het één van de meest schadelijke gewoontes ter wereld is. De combinatie van nicotine en giftige rookstoffen maakt roken gevaarlijk voor vrijwel elk orgaan in het lichaam.